donderdag 26 februari 2015

Uitgeverij Elmar ontkent bericht op de eigen site, aangaande beloning van $25.000 voor Nazi Schat

Vandaag richtte ik een mail aan uitgeverij Elmar en Karl Hammer, met betrekking tot de beloning van $25.000 die zij beloven, als het goud en de diamanten van de Nazi Schat gevonden worden. Getuige hiervan het screenshot dat ik, eveneens op 26 februari 2015, gemaakt heb van de site van uitgeverij Elmar: 

Klik op het screenshot voor een groter beeld.

Ik heb de uitgeverij gevraagd of men mij verder kon informeren over de premievoorwaarden, zoals ze destijds werden gepubliceerd, wat onder meer nog blijkt uit de site van Patrick Bernauw. Aangezien ik de bergplaats van de Nazi Schat gevonden heb, is het immers belangrijk te weten of de premievoorwaarden ondertussen werden aangepast.

Uitgeverij Elmar heeft mij, eveneens vandaag en per mail, laten weten dat "de termijn van de actie ten einde is" en "het voorstel is ingetrokken". Dit is een flagrante tegenspraak met de titel van de Codebrekers-pagina op hun eigen website, die luidt: "Nazi-code blijft ongebroken; beloning verhoogd naar 25.000 dollar."

Als de beloning schielijk, en zonder enige ruchtbaarheid of officiële melding, werd ingetrokken door Karl Hammer en/of uitgeverij Elmar, en als uitgeverij Elmar desalniettemin en tegelijkertijd op de eigen website nog steeds blijft verkondigen dat er een bedrag van $25.000 tegenover het breken van de code staat, dan zit er moreel een kwalijk geurtje aan deze kwestie, en is één en ander juridisch ten zeerste betwistbaar.

Wordt derhalve ongetwijfeld vervolgd.




En zo is het weer Donderdag geworden, en het gepaste moment om opnieuw te gaan donderen:

 Je kunt geen zinnige dingen vertellen over de gecodeerde partituur als je vertrekt van de verkeerde premisse. Men heeft het document ‘de Pastoorsbrief’ genoemd, alsof een pastoor er de auteur van zou zijn – wat zelfs in het relaas van Karl Hammer niet het geval is. Het document staat tevens bekend als ‘de Bormann Brief’, maar dat de code werd bedacht door Martin Bormann staat ook lang niet vast. 

Karl Hammer-Kaatee met het Tau Kruis - foto met toestemming van: 


Als puntje bij paaltje komt, kennen we de gecodeerde partituur uitsluitend via ‘een op feiten gebaseerd’ verslag van Karl Hammer, waarvan we alleen het woord van Karl Hammer hebben dat het op feiten gebaseerd is. Want het verhaal dat Hammer ophangt, wordt niet ondersteund door ook maar één enkel hard materieel bewijs. In interviews, zoals in Reyers Laat, benadrukt hij keer op keer dat zijn verhaal ‘gedocumenteerd’ is, maar dat is hoegenaamd niet zo. Gezocht Codebrekers bevat heel wat documenten en foto’s uit het ‘Archief Karl Hammer’, maar geen enkele van de personages die cruciaal zijn voor de geloofwaardigheid van zijn verslag, met name: Peter Schulz en pastoor Otto. Van partijboekhouder Franz Xaver Schwarz krijgen we anderzijds zowel foto’s als brieven te zien, die volstrekt irrelevant zijn voor het verhaal.
Volgt hieruit dat de Marsch-Impromptu fake is? Niet noodzakelijk. Gesteld dat Schulz en pastoor Otto verzinsels zijn van Hammer, dan zegt dat nog niets over de authenticiteit van de gecodeerde partituur. Maar je zult het met mij eens zijn dat een schattenjacht weinig zin heeft als je niet beschikt over de volledige en correcte achtergrondinformatie. En wat de gecodeerde partituur betreft, ontbreekt die op de meest volstrekte wijze. Omdat onderzoeksjournalist Karl Hammer dingen voor ons verzwijgt, omdat hij ze in ondoordringbare nevelen hult, of omdat hij ze door steeds wijdere omtrekkende (schijn)bewegingen aan ons zicht onttrekt.
Soms lijkt het erop of Karl Hammer niet wil dat iemand de Nazi Schat zou vinden. Maar met welke bedoelingen heeft hij er dan twee keer hetzelfde boek over gepubliceerd, zij het wel onder een andere titel? Op de Bol.com pagina van Gezocht Codebrekers lezen we bij de pluspunten ‘lijkt op een slimme verkooptruc’, en bij de minpunten ‘lijkt op een slimme verkooptruc’. Maar is het dan echt alleen dàt, en niets meer? Much ado about nothing?
Ik denk van niet. Sterker nog: ik weet heel zeker dat het much ado about Some Thing is.
Maar wat verzwijgt Hammer dan voor zijn lezers? Wat is het dat hij in nevelen wil verhullen en aan het zicht onttrekken?   En als het geen slimme verkooptruc betreft, wat zijn dan de ware bedoelingen van Karl Hammer?
Eén ding staat vast: in het hoofd van Hammer kan ik niet kijken. Maar op de andere vragen kan ik je wel het antwoord geven, als je tenminste het geduld opbrengt om de hele rit uit te zitten. Soms zul je misschien niet meteen de relevantie of de draagwijdte van mijn uitweidingen zien, maar geloof me vrij: er is een Groter Plan.

Om deze code te decoderen, moeten we niet alleen het document zelf uitputtend analyseren, maar ook de context waarin de Marsch-Impromptu ons heeft bereikt. En die heeft alles te maken met de persoon van  Karl Hammer, en de boeken die hij als ‘onderzoeksjournalist’ heeft gepubliceerd.
Laten we dus met de persoon Karl Hammer beginnen. Google je ‘Wikipedia Karl Hammer’ dan stoot je op een gebruikerspagina van de man, die hij in 2013 is gestart, omdat hij ‘als schrijver-journalist en kunstfotograaf’ veelvuldig gebruik maakt van de online encyclopedie. Aangezien iedereen er ‘van alles op ieder moment’ in kan schrijven, acht hij de Wikipedia-informatie een ‘zachte bron’ die nadere verificatie behoeft.
Met deze reserves in het achterhoofd, kunnen we op de Nederlandse Wikipedia van Karl Hammer Kaatee lezen dat hij in 1969 geboren werd als een kind van de Amsterdamse Wallen. Hij groeide op in een gewelddadig gezin, in een ’nachtwereld van prostitutie, wapens, drugs, overvallen en fraude’. Nadat zijn vader Piet Kaatee stierf, nam hij de naam van zijn pleegvader aan, Hammer.
Tot de familie van Karl Hammer Kaatee behoort Marcel Kaatee, die als ‘boekhouder’ van topcrimineel Willem Holleeder van allerlei feiten werd beschuldigd, maar uiteindelijk op alle punten vrijgesproken ([1]). Nog steeds volgens Wikipedia was hij bevriend met de zoon van ‘Zwarte Joop’, de ‘Godfather van de Amsterdamse onderwereld’ ([2]). En met Maarten Geurts, die in 1990 van de radar verdween, en van wie wordt aangenomen dat hij ‘door de penoze werd gemold’ – om het even in de gepaste stijl uit te drukken.
Een groot deel van zijn jonge jaren bracht Karl Hammer door in tehuizen, vervolgens tuchthuizen, daarna de gevangenis. Nadat hij voor langere tijd in de cel belandde, keerde hij – als volwassen man – de criminaliteit definitief de rug toe: ‘Opeens zag ik dat ik zo niet verder kon. Mijn leven bestond uit niets en leidde tot niets. Dat moest veranderen.’
Hammer Kaatee ging in de jaren 80 als schoonmaker werken bij het AVRO televisieprogramma Stuif es in en bracht het tot productieassistent en video-editor bij programma’s als Vinger aan de Pols en Toppop. Hij werkte als radiopresentator bij Cable One, en als regisseur voor Joop van den Ende (TV10 / RTL-Veronique). Door zijn ontdekking van een lacune in de mediawetgeving slaagde hij erin de hegemonie van de publieke omroep op de etherfrequenties te doorbreken, waardoor commerciële radio mogelijk werd. Begin jaren 90 werkte hij als manager en regisseur voor grote internationale mediabedrijven als de KirchGruppe en Pearson International, en was hij ook te vinden op grote evenementen als het Filmfestival van Cannes.
In 2006 startte Hammer zijn carrière als onderzoeksjournalist, met de publicatie door uitgeverij Elmar van het boek Satans Lied, dat als ondertitel heeft: De jacht van de CIA op Jezus – maar eigenlijk ‘over de occulte motieven voor de roof van het paneel De Rechtvaardige Rechters’ handelt.
In 1934 werd het paneel met die naam gestolen uit het wereldberoemde altaarstuk Het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck, dat bewaard werd (en wordt) in de Sint-Baafskathedraal in Gent. Het onschatbare kunstwerk is nog steeds niet terecht. In België, maar vooral in Vlaanderen, is deze mysterieuze zaak uitgegroeid tot een soort Monster van Loch Ness. De Gentse commissaris Karel Mortier wijdde sinds de jaren 60 een aantal ‘criminologische studies’ aan de kwestie. In 1991 zorgde Patrick Bernauw met zijn boek Mysteries van het Lam Gods voor een nieuwe wending: hij koppelde de roof van het paneel aan de ketterse achtergronden van het Lam Gods, dat bekend stond als ‘een hoogtepunt van christelijke mystiek’. Het Lam Gods zou een gecodeerd kunstwerk zijn, waarop de Graal en de Tempeliers figureren. Hiermee legde hij de link tussen de mysteries die het kunstwerk omgeven en Het Heilig Bloed & de Heilige Graal van Baigent, Leigh & Lincoln, over de ‘bloedlijn’ van Christus – jaren voordat Dan Brown zich het thema toeëigende met De Da Vinci Code. Bernauw was ook de eerste die een ‘nazi plot’ ontwaarde achter de roof van het paneel en de dood van vermoedelijke dader Arsène Goedertier ([3]).
Hammers versie van het ‘waargebeurd verhaal’, zijn ‘getrouwe weergave van feiten en omstandigheden’ werd in 2010 door Stacey International gepubliceerd in het Engels onder de titel The secret of the sacred panel, waarna het in verschillende andere landen vertaald werd. In 2011 verscheen een licht uitgebreide en herziene versie bij Elmar, met als titel De grootste kunstroof uit de geschiedenis, het geheim van de verdwenen Rechters.
Ongeveer tegelijkertijd met het schrijven van zijn boek over ‘de jacht van de CIA op Jezus’, en naar eigen zeggen door toedoen van hoofdfiguur Tom R., raakte Karl Hammer meer dan nauw betrokken bij de joods-christelijke secte van de Ebionieten, die gelooft dat Jezus de natuurlijke zoon was van Jozef en Maria. Satans Lied eindigt met een aantal Ebionieten die Tom R. in 1974 de Arma Christi tonen, de ‘marteltuigen van Christus’. Hun logo is een cirkel met een palmblad, maar zij gebruiken ook het ‘Tau kruis’, dat de vorm heeft van de letter T. De Tau wordt zowel in verband gebracht met Franciscus van Assisi en Sint-Antonius, als – in de Germaanse mythologie – met de Hamer van Thor ([4]).
Nadat hij op de voorgrond was getreden als onderzoeksjournalist, begon Hammer zich ten slotte te profileren als kunstfotograaf. Hij beoefent het ‘imaginair realisme’, een afsplitsing van het ‘magisch realisme’, waarvan het zich onderscheidt omdat het uitsluitend realistische elementen gebruikt in fantastische scènes. Zijn onderwerpen zijn mythologisch, en hebben bijgevolg ook een groot symbolisch gehalte. Zijn fotografisch werk spreekt tot de toeschouwer in een ‘gecodeerde taal’ ([5]).  






[2] De ware naam van Zwarte Joop is Maurits De Vries, zie o.a. http://nl.wikipedia.org/wiki/Maurits_de_Vries

[3] De jonge Amerikaanse kunsthistoricus Noah Charney schreef een standaardwerk over de zaak: Het Lam Gods, ’s werelds meest begeerde meesterwerk, Luitingh, 2011.

donderdag 19 februari 2015

Is de Nazi Schat nog steeds een beloning van $ 25.000 waard?



Wat denk je als je die zaterdagochtend, 17 januari 2015, de brievenbus opent en onder de krant een blanco briefomslag vindt, niet geadresseerd, en ook niet dichtgekleefd?
Niets. Je denkt niets. Je gedachten zijn nog even blanco als de omslag.
Bij het ontbijt doe je, met één oog op de krant, verstrooid, de omslag open… en tuimel je meteen van de ene verbazing in de andere:

Beste meneer Bernauw,
Bent u in principe geïnteresseerd om de hamer van Thor als een boemerang te doen terugkeren naar de persoon die slingerde? Ik neem contact met u, omdat u in het verleden reeds wilde schillen een appel met KT. En ook omdat ik geen schrijver ben, en niet genoeg uw taal ken om een boek te schrijven over hoe ik de code brak. En daarbij hete wolventranen weende.
Wilt u meer horen van mij, wees dan zo vriendelijk te openen de website www.rauna.eu als: ‘Rauna, de Quest van Ysabella Hannah Geertruida Pastora’. En dat materiaal hier te posten:
(QR-Codes)
U zult vervolgens op het juiste moment verdere instructies krijgen.
Met vriendelijke groet,
Ysa Pastora



Denk je dan: wat een goeie grap?
Ja natuurlijk denk je dat. Zoals je ongetwijfeld ook even denkt aan het GPS-spel Van Galgenberg tot Duivelsput ([1]) waarvoor je samen met een handvol cursisten Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten van Aalst het boek en het scenario geschreven hebt. Je geeft daar les. Het spel speelt, in de beste traditie van de historische faction thrillers die je zo graag schrijft, en de Alternate Reality Games (ARG’s)([2]) die je wel eens produceerde ([3]), met feiten en fictie. Met de feitelijkheid van de streek waar je woont en de fictie die je ontleent aan de science-fiction. De sagen en de legenden die de stof leverden voor het scenario van het spel, en het boek met achtergrondverhalen, situeren zich in een fascinerend niemandsland, een magisch-realistische schemerwereld tussen droom en werkelijkheid, waar de grenzen van feit en fictie vervagen.
In Van Galgenberg tot Duivelsput word je gecontacteerd door ene Filip Lovecraft, met een volstrekt van de pot gerukt verhaal, en denk je spontaan aan een ‘practical joke’ van je leerlingen.
En nu is er deze Ysa Pastora. Hebben zij een nieuw spel bedacht, maar deze keer eentje waarvan jij het scenario niet kent?
Zijn de belletjes allemaal tegelijk afgegaan? Of – hoe zeiden ze dat in België, voor de invoering van de euro? – zijn je franken slechts met tussenpozen gevallen? Stuk voor stuk?
Wat bij een eerste lezing wartaal moet geleken hebben, zal bij een tweede, creatiever lezing ongetwijfeld betekenis gekregen hebben.
Wilde je in het verleden al een appel schillen, of een eitje pellen, met een KT – spreek uit Kaatee? Ja, meer bepaald met ene Karl Hammer-Kaatee, in verband met ‘zijn’ boek Satans lied, over de jacht van de CIA op Jezus, een ‘getrouwe weergave van feiten en omstandigheden’ die eerder al in onder meer jouw boek Mysteries van het Lam Gods uit 1991 te lezen stonden. Je hebt op je website in april en mei 2009 uitvoerig de vloer aangeveegd met deze ‘onderzoeksjournalist’ die vooral andermans boeken pleegt te onderzoeken, en wat hij daarin leest vervolgens in de mond legt van een persoon die hem zou gecontacteerd hebben, maar die in werkelijkheid een – fictief – personage is. Ik heb het over Satans Lied, de jacht van de CIA op Jezus ([4]), Peter Voorn, het cryptogram van het Schaap van God & Satans Lied ([5] en [6]) en Stichting Frieda, Topcrew, Ebion… en Karl Hammer-Kaatee ([7]). Deze laatste post zoomt ook in op De tranen van de wolf, een boek dat later werd herdoopt in Gezocht Codebrekers, speurtocht naar Hitlers goud en diamanten. Zoals Satans Lied eerder ook al een andere titel meekreeg (De grootste kunstroof uit de geschiedenis).

Al bij al is je nieuwsgierigheid nu waarschijnlijk voldoende geprikkeld om er je iPad bij te nemen en de QR-codes in te scannen. O ja, ik weet dat je een fervent liefhebber bent van de iPad.
De QR-codes leiden je regelrecht naar de Codebrekers-pagina van Uitgeverij Elmar ([8]), naar een PDF met de gecodeerde partituur waar het allemaal om te doen is, en naar een televisiereportage in het VRT-programma Reyers Laat, eveneens gewijd aan de speurtocht naar de wolventranen. 
Even denk je dat ‘Ysa Pastora’ niemand minder dan Karl Hammer is – ze maakt nu eenmaal gebruik van een schrijverstruukje, zo oud als de straat, om aandacht te genereren. Het ‘gevonden manuscript’, of de ‘mysterieuze contactpersoon’… je hebt er zelf meer dan eens gebruik van gemaakt. Al moet ik er dadelijk aan toevoegen, met meer flair en geloofwaardiger dan Hammer, die slechts één recept lijkt te kennen, dat hij in zijn twee boeken als onderzoeksjournalist dan ook twee keer toepast (en binnen die boeken, opnieuw en opnieuw en opnieuw).
Bij de gedachte dat jij het zelf zou zijn, Patrick B., die zich achter het pseudoniem Ysabella Hannah Geertruida Pastora verschuilt, sta je – begrijpelijkerwijze – geen seconde stil ([9]). Maar ook het idee dat Ysa en Karl één en dezelfde persoon zijn, verwerp je al gauw. Ergens in een uithoek van je geheugen meen je je immers te herinneren dat de onderzoeksjournalist, niet voor het eerst, geprobeerd heeft sporen uit te wissen die konden leiden naar de wolventranen. Zoals dat eerder met Stichting Frieda, Topcrew en Ebion gebeurde, heeft hij de website van de Codebrekers weggehaald – alleen Joost, of de heer Hammer, weet waarom. En ikzelf, natuurlijk.
In een interview heb je eens verteld dat je de boeken schrijft die je zelf graag zou lezen. Welnu, mijn waarde vriend Patrick B., ik geef je de kans mee te schrijven aan een boek dat je heel erg graag zou lezen. Het Waargebeurde Verhaal van Ysa Pastora, een Getrouwe Weergave van Feiten en Omstandigheden. Mijn Nederlands is niet goed genoeg, en mijn wetenschappelijke geest laat het op een onderhoudende wijze neerschrijven van mijn bevindingen niet toe. Ik reken op jou om mijn spreekbuis te zijn, mijn doorgeefluik, mijn redacteur, mijn uitgever ([10]).
Geef mij een website als platform, en ik zal een mailcorrespondentie met je beginnen, met versleutelde Word documenten in de bijlage. (Er wordt nu eenmaal wat af gehacked, tegenwoordig.)
Fatsoeneer mijn taal, giet onze correspondentie in een leesbare vorm, maak er een goed verhaal van ([11]).
En strooi kwistig met cliff hangers.
Zoals deze:

Technisch-juridisch gesproken is het zo dat er nog steeds $ 25.000 beloning ligt te wachten op de persoon die erin slaagt de code te kraken. Zo wordt het immers nog steeds door uitgeverij Elmar gecommuniceerd ([12]): Nazi-code blijft ongebroken; beloning verhoogd naar 25.000 dollar. En bij mijn weten – al kan ik ook iets gemist hebben, ik vertoef met enige regelmaat in het buitenland – is er nergens een weerlegging verschenen. Het reglement is evenwel verwijderd, of in ieder geval onvindbaar gemaakt.
Ik, Ysabella Hannah Geertruida Pastora, doe hierbij dan ook een formele oproep aan Karl Hammer en uitgeverij Elmar om het reglement opnieuw openbaar te maken. Het is namelijk zo dat ik de code heb gebroken, en dat ik binnen afzienbare tijd in het bezit zal zijn van wat inmiddels bekend staat als ‘de Nazi Schat’. Zolang de heer Hammer en/of zijn uitgever geen duidelijkheid scheppen rond de door hen uitgeloofde beloning, en de voorwaarden daaraan verbonden, is het voor mij uiteraard onmogelijk de informatie waarover ik beschik te onthullen.
Let wel, het is mij niet te doen om het goud of de diamanten van Hitler, en eigenlijk ook niet om de $ 25.000. Net zoals de heer Hammer ben ik niet geïnteresseerd in het slijk der aarde, en wil ik alleen mijn verhaal gepubliceerd zien, en als het even kan ook verfilmd. De beloning sta ik graag af aan de persoon of personen die er als eersten zullen in slagen, op basis van mijn aanwijzingen, ‘de Nazi Schat’ te vinden.
Voor alle duidelijkheid: de heer Patrick Bernauw kan, als mijn redacteur, geen aanspraak maken op deze beloning. De publicatie van deze oproep houdt automatisch in dat hij zich hiermee akkoord verklaart.
Verdere instructies zullen weldra volgen, via www.rauna.eu

Hartelijke groet,

Ysa Pastora









[1] Van Galgenberg tot Duivelsput, Patrick Bernauw & het GPS-Spel Collectief, de Scriptomanen 2013. http://winkel.bol.com/winkel/uitgaven_vzw_de_scriptomanen/0/0/product/9200000014007241

[3] www.rsearch.be - zie ook: Springtij, van Patrick Bernauw, Marc Borms & Guy Didelez, Abimo 2008, tweede editie de Scriptomanen 2014: 
http://winkel.bol.com/winkel/uitgaven_vzw_de_scriptomanen/0/0/product/9200000028615998

[6] Zijn boek Jan Van Eyck en Jeanne d’Arc, over de Mysteries van het Lam Gods, kan hier als PDF gedownload worden:  http://www.xinxii.com/nl/jan-van-eyck-en-jeanne-darc-p-342989.html

[9] You’re never alone with a schizophrenic, wist Ian Hunter al. Eén van je geliefkoosde uitdrukkingen, als ik me niet vergis.

[10] Het deed me veel plezier te ontdekken dat je in 2014 gestart bent met ‘een digitale uitgeverij van de 21ste eeuw’, gespecialiseerd in Printing On Demand (POD) en ebooks. Welnu, laat dat nou net het type uitgeverij zijn dat ik dringend nodig heb!

[11] Noot van de Redacteur Patrick B.: Dat is wat ik bij deze ook heb gedaan. Op 26 januari 2015 heb ik de website www.rauna.eu geopend. Een paar dagen later vond ik in mijn brievenbus de sleutel waarmee ik de Word documenten kon openen, in de bijlage van de mails die Ysa Pastora mij begon te sturen. Ik heb de inhoud, zoals gevraagd, ‘gefatsoeneerd’ en geredigeerd.




Deze video vind je nog steeds op Karlhammertube. Copypaste van de beschrijving:

Gepubliceerd op 25 dec. 2012
Investigative journalist Karl Hammer calls in the help of the audience to solve one of the last remaining Nazi secrets; a coded document revealing the whereabouts of Hitler's hidden diamonds. He made national headlines with newspaper, radio and tv coverage. Download the high res document and info on http://www.karlhammer.eu

You can watch an animation of the code here: http://www.youtube.com/watch?v=wQ5b72...


Klik op de link waar je het "high res document and info" kunt vinden... en je vindt een "high res Warhammer".


woensdag 18 februari 2015

De Hamer van Thor


Transcriptie van de Eerste Brief van Ysa Pastora:


Beste meneer Bernauw,
Bent u in principe geïnteresseerd om de hamer van Thor als een boemerang te doen terugkeren naar de persoon die slingerde? Ik neem contact met u, omdat u in het verleden reeds wilde schillen een appel met KT. En ook omdat ik geen schrijver ben, en niet genoeg uw taal ken om een boek te schrijven over hoe ik de code brak. En daarbij hete wolventranen weende.
Wilt u meer horen van mij, wees dan zo vriendelijk te openen de website www.rauna.eu als: "Rauna, de Quest van Ysabella Hannah Geertruida Pastora". En dat materiaal hier te posten:

(QR-Codes)
U zult vervolgens op het juiste moment verdere instructies krijgen.
Met vriendelijke groet,

Ysa Pastora


PS: Het lettertype van de Eerste Brief is 'Miriam'.