maandag 30 november 2015

Van binnen en van buiten en van haver tot gort

(‘The ins and outs and inside out.’)


De Marsch-Impromptu in de jaren 2014 en 2015.

De duisternis sloot zich langzaam rond de Marsch. Het werd windstil, bijna niets bewoog meer. Internetstraten en webpleinen lagen er steeds verlatener bij. Een voor een doofden de lichtjes in de huizen. De eens zo actieve en rumoerige onderzoekende wereld sluimerde in. Als een verdorrend blad bleef het muziekblad liggen op de nachtelijke hoek van de straat, onverklaard en vaak vervloekt. De tand des tijds dreigde een eigenaardige episode met een onverbiddelijke traagheid te vermalen totdat enkel de legende resteerde en ook die te langen leste in de vergetelheid terecht zou komen.
Maar wacht…  enkele spaarzame kaarsjes verspreid over het continent bleven onopvallend flakkeren, als nachtvlinders. Een handjevol speurders stoorde zich niet aan de fiasco’s, eigengereidheden en eenzijdige fixaties van anderen, de ogenschijnlijke ondoordringbaarheid van de materie, haar leugenachtige scheppingsverhaal en de kwijnende aandacht. Botweg weigerden ze het bijltje er bij neer te gooien. Omwille van een vreemde gloed die de brief omsluit en een intrigerende vroege vinding. Zij vonden elkaar, sloten een pact, een Paganini-pact, genoemd naar hondsmoeilijke vioolstukken aan wier publieke vertolking alleen de meest toegewijde virtuoos zich waagt. Anderen ontvingen evengoed een invitatie, ijl als een ademtocht, om deelgenoot te worden van het stille onderzoeksproject. Zij verstonden de subtiele wenk niet of zegden niet terug. Ze traden niet toe tot het zich ontspinnende collectief en konden geen kennis nemen van de aandacht trekkende, groter wordende bressen die adagio en con fuoco met de draad van Ariadne op de strijkstok geslagen werden in het hocus-pocus bastion. Doorheen de dichte mist doemden de eerste prille contouren op van een labyrint en het begin van een mogelijk parcours. Zo afwijkend van alles waarop anderen hardnekkig hun tanden kapot beten. Boven het dorp aan de voet van de Alpenreuzen kondigde het kriekende licht een volgende morgen aan. Bevreemding en verstomming zijn nog de meest geëigende schildertoetsen voor wat zich van lieverlee kenbaar maakte; een verraderlijke queeste en … nog iets, dát. De brief ontpopte zich. De echtheid van de Marsch begon zich te betuigen, haar voorgewende bakermat - als verkooptruc - juist niet. Is dit een zaak van ‘de aangever als tussenpersoon werd bedot’ of - erger - ‘de aangever is een partner in crime’? Gaandeweg bleek waarom de ontleding zovelen voor onoverkomelijke problemen gesteld had; een ernstige onderschatting van haar moeilijkheidsgraad en een onnozel geloof in haar beweerde komaf en signatuur als een platte schatkaart strijden hierbij om de overhand.

Toen de eerste uitkomsten kruimelend gevoerd werden aan het publiek reageerden sommigen met het norse temperament van een krassende kraai. Krakend ongeloof en wantrouwen tot op het bot woedde bij hen die midden in de rivier tevergeefs naar water zochten maar toch steilorig meenden de Marsch van binnen en van buiten en van haver tot gort doorvorst te hebben. Zíj waren immers op niets gestuit wat de drieste uitspraken - oh eigenwaan - ook maar halvelings zou kunnen staven. Was dit diefstal, een hen onwelgevallige grap of verlakkerij met een zakelijke invalshoek? De oplossing moet toch immers makkelijk uit de hoge hoed te toveren te zijn? Kijk, als je dit nou eens doet en dat, en zus en zo, wat simpel! Vergissen is menselijk, jazeker. Een betere bril aanschaffen kan iedereen, daarmee beter waarnemen is een verhaal van een andere orde. De trieste gedachte is dan ook dat deze dolenden in hun balorigheid niet zullen willen baden in het licht van de aanstaande onthullingen. Alle anderen, de minder vooringenomenen, zullen de onthutsende andersheid van het relaas evenwel op de volheid van haar waarde weten te schatten.

Voor u wil ik nu op mijn viool het andante van Caprice no. 1 in E groot van Niccolò Paganini spelen. Vergeeft u mij mijn foutjes? Het ligt voorlopig nog ietwat buiten mijn liga.
Weemoed overvalt me. Mijn dierbaren, ik hield van jullie … hoog boven iedere zegening, elk lied, lof en troost die op de wereld gezegd wordt. Zegt nu: Amen.

Yours affectionately

Me





Geen opmerkingen: